jan 21 2012

Abdullah i Ibrahim, sinovi Abdu-Latifa, i Sulejman ibn Sehman, Allah da im se svima smiluje kaže: “Suština islama sa kojom je Allah poslao Svoje časne poslanike i u što su pozivali prezentuje se u obaveznosti robovanja Jedinom Allahu Koji nema ortaka, iskrenost u izvršavanju djela radi Njega,

te da se ne čini bilo šta od širka u Njegovom obaveznom pravu, radi bilo koga od Njegovih stvorenja, ili da se okarakteriše bilo čime od Njegovih karakteristika ili svojstava potpunosti i atributa veličanstva.
Onaj ko se suprostavi onome sa čime su došli, negira i smatra to lažima, on je zalutali kafir, makar on rekao: ‘La ilahe illallah,’ i tvrdio da je musliman. Jer ono što se ispoljilo od širka negira ono što je spomenuo od riječi tewhida. Tako da mu puko izgovaranje ‘La ilahe illallah’ neće koristiti, zato što je govorio ono po čemu nije djelovao niti je ubjeđen u ono na šta te riječi ukazuju.”
Akidetu muvvehidin, str. 451

šejh Muhammed ibn Ibrahim ibn Abdu-Latif, muftija Nedždanskog predjela u njegovom vremenu, rahimehullah, kaže: “Veliki broj je ljudi koji se pripisuju islamu, izgovaraju šehadete, obavljaju očite ruknove islama ali to nije dovoljno da se donese sud o njihovom islamu, niti je dozvoljeno jesti ono što oni zakolju zbog njihovog širka prema Allahu u ibadetu, dovom upućenom vjerovjesnicima i dobrim ljudima tražeći od njih pomoć, ili drugih uzroka njihovog otpadništva od islama.
Ovo razlikovanje između onih koji se pripisuju islamu, je poznata stvar na koju je ukazao Kur’an, sunnet i konsenzus prethodnika i imama ummeta.”
Akidetu muvvehidin, str. 392

šejh Abdur-Rahman ibn Hasan, rahimehullah, kaže: “Ni jednoj osobi neće islam biti valjan osim sa spoznajom onoga na šta ukazuje ova riječ, tj. riječ tewhida, od negiranja širka u ibadetu i odricanje od njega i onoga ko ga počini, kao i suprostvaljanje istom. A sa druge strane, iskrenost u robovanju samo Jedinom Allahu Koji ortaka nema i iskazivanje ljubavi u tome.”
Medžmua resail vel mesail 5/547

< «		» >