Allahov Poslanik, sallallahu alejhi ve sllem, nije potvrdio da se tewhid postiže samo izgovorom jezika. To je oprečno onome što svaki čovjek zna o islamu. Munafici tu potvrdu izgovaraju svojim jezicima, a oni su na samom dnu Džehennema, ispod onih koji ga u potpunosti zaniječu. Mora postojati govor srcem i govor jezikom.

 A govor jezika i govor srca podrazumijevaju spoznaju tog svjedočenja i spoznaju biti Allahove božanstvenosti, i kao potvrdu da ju je nemoguce bilo kome pripisati osim Njemu. Značenje toga mora postojati u srcu, znanjem, spoznajom, ubjeđenjem i stanjem, da bi onome koji to izgovori bilo zaštita od Vatre. Za svaki govor koji je Uzvišeni Zakonodavac odredio nagradu potpun je govor i jezikom i srcem. Ovo pojašnjava i hadis u kom se bilježi:
“Ko u jednom danu izgovori stotinu puta: Subhanallahi ve bi hamdihi, bit će mu oprošteni grijesi, shodno onome što se nalazi u srcu.” (Buhari 6405; Muslim 2694)

Djela se ne vrednuju prema formi i broju, nego prema namjerama. Razlika između njih je poput razlike između nebesa i Zemlje. Dva čovjeka klanjaju u istom safu, ali razlika između njihovih namaza je poput razlike između nebesa i Zemlje.

Dobro promisli o bitu vjerovanja u srcu ubice koji je ubio stotine ljudi da ga to nije spriječilo u njegovom putovanju prema selu. Pomoglo mu je da u takvom stanju podnese bol u prsima i smrtne muke. To je jedno, a vjerovanje je nesto sasvim drugo. Ne može se zasigurno tvrditi da je pridružen čestitom selu i da je učinjen Njegovim stanovnikom.”
(“Medaridžu-s-Salikin,” 1/370-372)

< «		» >